เมื่อแหงนหน้ามองฟ้า
เมฆยังอยู่บนนั้น
และฉันไม่อาจเอื้อมถึง
ก้มมองดูเมฆในน้ำ
ปุยขาวไม่ต่างกัน
เพียงโน้มตัวลงก็สัมผัสได้
แต่เมื่อได้สัมผัสคราใด
ผิวน้ำจะกระเพื่อมไหว
พาเมฆปุยขาวให้แตกเป็นระลอกริ้ว
ก่อนจะนิ่งเรียบ
และเมฆขาวกลับมาเป็นปุยสวยอีกครั้ง
ฉันแหงนหน้ามองฟ้า
เมฆยังอยู่บนนั้น
ปุยขาวยังคงสวย
ไม่มีร่องรอย
ของระลอกริ้วที่ฉันสัมผัส
เมื่อแหงนหน้ามองฟ้า
เมฆยังอยู่บนนั้น...
ให้ฉันเฝ้ามอง
เสาร์ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๒
สีน้ำในสมุดสเก็ต ๑๕๐ แกรม
ขนาด ๑๙x๒๖ ซ.ม.
