...คนธรรมดาปรารถนาจะเป็นคนพิเศษ...

วิงวอนนางฟ้า
ฉันขอเพียง เป็นคนธรรมดา
คนธรรมดา...
สุขกับสิ่งปรารถนาเพียงบางสิ่ง
ปรารถนา...
ดวงตาได้มองเห็นความงาม
ดวงใจได้สัมผัสความรัก
สองมือได้โอบกอดความหวัง
และสองเท้าได้ก้าวเดิน
ฉันร่ำร้องถึงสิ่งปรารถนา
โดยหลงลืมความเป็นจริงที่แสนเจ็บปวด
สิ่งปรารถนาของฉันอาจมากเกินไป
บางทีฉันก็ไม่ควรนึกคิดสิ่งใด
เพราะหลงลืมไป...
ว่าฉันไม่มีความนึกคิด

และหลงลืมไป
ว่าฉันไม่เคยมีชีวิต...

....และโลกใบนี้ไม่มีนางฟ้า...

จันทร์ ๔ ตุลาคม ๒๕๕๓
สีน้ำบนกระดาษ ๓๐๐ แกรม
ขนาด ๒๔x๓๒ ซ.ม.