เธอใช้ยางลบที่ปลายดินสอ
ลบคำผิดที่เขียนพลาด
พลั้งไปโดยเผอเรอ
แม้ร่องรอยจะเลือนจาง
แต่ก็มิอาจหมดจด
ดั่งอดีตที่เคยพลาดเผลอ
ยางลบชั้นดีเช่นกาลเวลา...
ก็มิอาจลบให้เลือน ได้หมดใจ
ยิ่งเธอพยายามลบ
กลับยิ่งตอกย้ำ
ร่องรอยบอบช้ำให้เพิ่มพูน
ไม่ต่างจากความทรงจำแสนเศร้า
ที่เธอเฝ้าทบทวน
ซ้ำแล้ว...ซ้ำเล่า...
และทุกครั้งคราว
ยิ่งทำให้เธอเจ็บช้ำ...
น้ำตาริน
เธอจ่อมจมอยู่เช่นนั้น
เสมอ
มาเนิ่นนาน
อาจเพราะเธอละเลย
และหลงลืม
ปลายอีกด้านหนึ่ง
ของดินสอ...
ปลายอีกด้าน ที่รอคอย
ให้เธอบรรจงขีดเขียนเรื่องราวใหม่
เรื่องราวที่จะเขียนโดยตั้งใจ
และไตร่ตรอง...
ด้วยตัวของเธอเอง
อีกครั้ง...
พฤหัสบดี ๑๒ สิงหาคม ๒๕๕๓
สีน้ำบนกระดาษ ๓๐๐ แกรม
ขนาด ๒๔x๓๒ ซ.ม.
