ในโลกมืดมีความงดงาม

เช่นบทเพลงไพเราะดังกังวานในความเงียบ

ด้วยภาษาสวยที่ไร้สัมผัส

ในทุกแห่งหนของการมีอยู่คือการไม่มี

ความรู้แจ้งเต็มไปด้วยความไม่รู้

ต่างแง่มุมความจริงไม่ใช่ความจริง

 

ทุกสรรพสิ่งเหลือเพียงความว่างเปล่า

 

 

ฉันดำดิ่งลึกลงไป

อย่างเดียวดายและมืดมิด

ไม่มีใครห้อมล้อม ไม่มีคนรู้จัก

 

ในโลกมืดที่อุ่นใจและปลอดภัย

ไม่มีชื่อ ไม่มีสรรพนาม

ไม่แปลกแยก ไม่โดดเด่น

ไม่มีสายตาจับจ้อง

ไม่มีเกียรติยศ

ไม่มีตัวตน... 

 

 

ไม่มีฉัน...

 

 

 

บันทึกจากฝาง
พฤหัสบดี ๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๒
กับการลาจากของลมหายใจที่ไม่มีวันกลับมา