จันทร์เสี้ยวนอกกรอบหน้าต่าง
บอกให้ฉันรู้ว่า
ณ ขณะนี้เป็นโมงยามของราตรี
ภายในห้องสีขาว
นานมาแล้วที่ทุกสิ่งหยุดนิ่ง
ไม่มีสิ่งใดไหวติง
แม้แต่เข็มวินาทีของนาฬิกา
ฤดูกาลผันผ่าน
เนิ่นนานเพียงใด
ฉันจึงไม่อาจล่วงรู้
บานหน้าต่างถูกเปิดออกคราใด
กลับเป็นโมงยามของราตรีร่ำไป
จนบางทีฉันคิดว่า
ภายนอกหน้าต่างอาจมีเพียงราตรีที่มืดมิด
และเหน็บหนาว
ครั้งแล้วครั้งเล่า...
ที่บานหน้าต่างถูกปิดลง
และฉันนั่งโอบกอดตัวเองภายในห้องสีขาว
ที่ซึ่งทุกสิ่งหยุดนิ่ง
ไม่เว้นแม้แต่เข็มวินาทีของนาฬิกา
ฤดูกาลผันผ่าน
เนิ่นนานเพียงใด
ฉันจึงไม่อาจล่วงรู้
ภายในห้องสีขาว
ฉันนั่งโอบกอดตัวเอง
เฝ้ารอโมงยามของรุ่งอรุณ
ที่จะถักทอแสงฉาบหน้าต่างบานเดิม
และคืนชีวิตให้กับทุกสิ่ง...
ภายในห้องสีขาวอีกครั้ง
พฤหัสบดี ๓ ธันวาคม ๒๕๕๒
สีน้ำในสมุดสเก็ต ๑๕๐ แกรม
ขนาด ๑๙x๒๖ ซ.ม.
