นายสุขสมกล่าวว่า...
ความสุขนั้นอยู่รอบ ๆ ตัว
.
อยู่ในดอกไม้บาน...ใบหญ้าเขียว
อยู่ในอากาศ...และลูกบอลหลากสี
.
.
แค่เพียงยื่นมือออกไป
ก็จะสัมผัสความสุขได้ล้นปรี่
.
.
ใครบางคนถามเขาว่า...
" เมื่อสุขจนถึงที่สุดแล้ว
คุณไม่กลัวว่าวันหนึ่งความสุขจะหมดไปหรือ "
.
เขายิ้มและตอบว่า...
.
.
" เมื่อสุขจนถึงที่สุดแล้ว
ความสุขก็จะระเหยเป็นไอลอยคืนสู่ท้องฟ้า
จับตัวเป็นก้อนเมฆแห่งความสุข
และฝนแห่งความสุขก็จะโปรยปราย
ความสุขจึงไม่เคยเหือดแห้งไปจากใจผม"
.
.
นางสาวทุกข์ตรมกล่าวว่า
ความทุกข์นั้นอยู่รอบ ๆ ตัว
.
อยู่ในใบไม้แห้ง...ดอกไม้เหี่ยวเฉา
อยู่ในลมหนาว...และร่มหัก ๆ
.
.
แค่เพียงยืนอยู่เฉย ๆ
ความทุกข์ก็เข้าปะทะจนโซเซ
.
.
ใครบางคนปลอบเธอว่า...
" เมื่อคุณทุกข์จนถึงที่สุดแล้ว
คงมีวันที่คุณจะได้พบความสุขบ้าง "
.
เธอร้องไห้และตอบเขาไปว่า...
.
.
" เมื่อทุกข์จนถึงที่สุดแล้ว
ความทุกข์ก็จะระเหยเป็นไอลอยคืนสู่ท้องฟ้า
จับตัวเป็นก้อนเมฆแห่งความทุกข์
และฝนแห่งความทุกข์ก็จะกระหน่ำ
ความทุกข์จึงไม่เคยหายไปจากใจฉัน "
.
.
นายสุขสมกับนางสาวทุกข์ตรม
ต่างก็อาศัยอยู่บนโลกใบเดียวกัน...
.
และในบางเวลา...
ฝนแห่งความสุขกับฝนแห่งความทุกข์
ก็โปรยปราย...
พร้อม ๆ กัน
.
.
จันทร์ ๑๗ กันยายน ๒๕๕๐
.