2015/Aug/14

 

...เราทุกคนล้วนมีดวงดาวคนละดวง... 

  

เธอผู้มาจากดาวเหงา

และเขาผู้มาจากดาวโศก

คนทั้งคู่บังเอิญมาพบกัน

ที่ดาวสูญสิ้น


 


 
 
ดาวสูญสิ้น ไม่เคยมีสิ่งใด

ไม่อาจหลงเหลือความรู้สึกใด

 

ณ ดาวสูญสิ้น

เธอสูญสิ้นความเหงา

และเขาก็สูญสิ้นความโศก

ทั้งคู่หลุดพ้นจากพันธนาการของดาวดวงเดิม

 

ดาวสูญสิ้นก่อให้เกิดความรู้สึกใหม่

ความรู้สึกสุขเริ่มเข้ามาแทนที่

เมื่อทั้งคู่ได้มาพบกันบนดาวดวงนี้

 

มันอาจเป็นเวลาไม่นาน

แต่ก็นานเกินพอ

พอที่จะทำให้ทั้งสองหลงลืมไปว่า

เธอและเขากำลังมีความสุขบนดาวสูญสิ้น

 

และหลงลืมไปว่า

ดาวสูญสิ้น ไม่เคยมีสิ่งใด

ไม่อาจหลงเหลือความรู้สึกใด

จึงไม่หลงเหลือแม้แต่ความสุข

 

เมื่อสูญสิ้นความสุข

ไม่นานความเศร้าก็เข้ามาเกาะกุมหัวใจ



แม้เธอและเขาจะรู้ดีว่า

ความเศร้าก็มิอาจอยู่ได้นานบนดาวสูญสิ้น

 

แต่ทั้งคู่กลับเลือกที่จะจากดาวดวงนั้นมา

จากมา...

ทั้ง ๆ ที่ความเศร้ายังคงเกาะกุมหัวใจทั้งสองดวง

 

เธอกลับไปที่ดาวเหงา

ส่วนเขากลับไปยังดาวโศก

 


 

เพื่อรอคอย...

รอคอยเวลาที่จะเยียวยาหัวใจ

หัวใจที่หลุดพ้นจากความเศร้า

 

เมื่อเวลานั้นมาถึง

เธอและเขาเชื่อว่า

จะได้พบกันอีกครั้ง...

 

ไม่ใช่ที่ดาวเหงา...

ไม่ใช่ที่ดาวโศก...

และไม่ใช่ที่ดาวสูญสิ้น...

 

เมื่อความเศร้าหายไป

ทั้งสองจะมีความรู้สึกในหัวใจ

เป็นความรู้สึกที่ก่อเกิดด้วยหัวใจของตัวเอง

 

ระหว่างดาวเหงาและดาวโศก

ยังมีดาวเล็ก ๆ ดวงหนึ่งส่องประกายริบหรี่มาแสนนาน

 

และหากสังเกตเพียงน้อย

จะพบว่าดาวดวงนั้นกำลังสุกสกาวขึ้นเรื่อย ๆ

 

เมื่อเธอและเขาละทิ้งดวงดาวที่ต่างมี

บทเพลงที่รื่นเริงจะเริ่มต้นบรรเลง

ให้ทั้งคู่จับมือและเต้นรำไปบนดาวดวงนั้น...

 

เราทุกคนล้วนมีดวงดาวคนละดวง

 

แต่คนบางคน...

กำลังเรียนรู้ที่จะมีดาวดวงเดียวกัน

 

ดาวดวงนั้น...

 

ดาวดวงเล็ก

ที่มีชื่อเรียกสั้น ๆ ว่า...

 


 " ดาวสุข "

 

 

 


 

 

 

 

 


ศุกร์ 14 สิงหาคม 2558

สีน้ำบนกระดาษ 300 แกรม
ขนาด 36x51 ซม.