2014/Apr/29

 
 
นักสะสมโอ่ง
 
ใช้เวลาตลอดฤดูแล้ง
 
สะสมโอ่งทีละใบ...ทีละใบ...
 
จนเป็นผู้ที่มีโอ่งมากที่สุด...
 
ทว่าโอ่งเหล่านั้น...กลับไม่มีน้ำแม้สักหยด
 
 
 
เขาใช้เวลาตลอดวัน...ตลอดคืน...
 
เฝ้ามองโอ่งมากมายที่รายล้อม...
 
รอคอยน้ำหยดแรก...น้ำของฤดูฝน
 
ที่จะทำให้เขากลายเป็นผู้ร่ำรวยน้ำกว่าใคร
 
 
 
 
 
 
เจ้าของกล่องรับจดหมายบนต้นไม้...
 
เธอเคยมีกล่องรับจดหมายเพียงหนึ่งกล่อง
 
แต่เธอเชื่อว่าความสวยงามของกล่องรับจดหมาย
 
จะดึงดูดจดหมายฉบับนั้น

 

ทุก ๆ วันเธอจึงทำกล่องรับจดหมายขึ้นมาใหม่
 
ทีละกล่อง...ทีละกล่อง...
 
จนเธอมีกล่องรับจดหมายจำนวนหนึ่ง
 
ทว่าทุก ๆ กล่องกลับมีแต่ความว่างเปล่า
 
 
 
ไม่เกี่ยวกับฤดูแล้งหรือฤดูฝน...
 
กล่องรับจดหมายบนต้นไม้
 
ไม่ได้ทำให้เธอร่ำรวยจดหมาย
 
 
 
 
 
 
นักสะสมโอ่ง
 
สะสมโอ่งไว้มากมาย
 
เพื่อรองรับปริมาณน้ำจำนวนมหาศาล
 
ของฤดูฝน...

 
 
เจ้าของกล่องรับจดหมายบนต้นไม้
 
อาจมีกล่องรับจดหมายมากมาย
 
แต่เธอมิได้หวังถึงปริมาณของจดหมาย
 
 
 
เธอรอคอย...เพียงจดหมายฉบับเดียว
 
หรืออาจเป็นไปรษณียบัตรแผ่นบาง...
 
เมื่อฤดูแห่งความคิดถึงเวียนมา...
 
 
 
 
 
 
 
เพราะเธอเชื่อว่าความคิดถึงที่แสนหวาน
 
ควรถูกรองรับด้วยกล่องรับจดหมายที่สวยงามที่สุด...
 
 
 
 
 
 
 
 
 

อังคาร ๒๙ เมษายน ๒๕๕๗
สีน้ำบนกระดาษ ๓๐๐ แกรม
ขนาด ๓๖ x ๕๑ ซม.